झापा । २०१९ सालमा परिवार छाडेर साथीसँग
पाँचथरको रानीगाउँ लहङठुवाबाट मुुगलानतर्फ पाइला बढाएका मैतबल उर्फ
जयबहादुर लिम्बू आज ६० वर्षपछि आफन्तसँग मिलनको मुस्कान साटिरहेका थिए ।
कसरी हिंड्नु भयो त ? – मैतबल भन्छन्,
‘अन्जानमै हिंडियो ।’ उनको अन्जानको हाँसो पनि सँगै आउँछ– ‘के भएर
हिंडे–हिंडे अचानक, खोई अहिले मनमा सोचेर पनि सोचमै आउँदैन के भएर
हिंडे–हिंडे ।’
‘कमाउँला भनेर हिंडेको थिएँ, बुढो भइगयो ।’
घरबाट हिंडेपछि उनी कोइलाखात पुगे । त्यहाँ तीन वर्ष बसे । असम पुगेर खेतीबारी गरे । अनि अरुणाचल ।
‘पहाडमा दुःख थियो । सायद सुखको खोजीमा हिंडे होला दाइ’ मैतबलका साइँला भाइ काउनबहादुरले भने ।
माइला भाइ पदमप्रसाद लिम्बूले दाइ भेटिएलान् भनेर धेरै वर्ष खोजी गरे । तर, आज ६० वर्षपछि भेट गरे । इण्डियामा पनि धेरै ठाउँ खोजें, यहाँ त
मैतबल–मैतबल भन्थ्यो, उता नाम फेरेर बसेछ ।’ भाइ पदमप्रसादले भने– आज ६०
वर्षपछि भेट भयो, कोइलाखातबाट अरु मान्छे आउँथे तर दाइ चाहिं नआउने, ०१९
सालमा गएपछि गको–गकै ।’
अरुणाचलमा
मैतबलको घरजेथा छ । गाइबाख्रा छन् । तिनैको मायाले फेरि उनलाई उतै
डोर्याउँदै छ । तर यता भाइ–भतिजालाई यिनको नागरिकता बनाइदिन पाए हुन्थ्यो
भन्ने लागेको छ ।
बाले ६०
वर्षपछि भेटेका दाइ । भतिजा गणेशकुमार सम्बाहाम्फे बडा भेटेकामा खुसी छन् ।
बडाको नागरिकता बनाइदिने जिम्मेवारी छ उनमा । के–कसरी बनाउन सकिन्छ,
कानुनले के भन्छ ? खोजी गर्दैछन् उनी ।
बाउबाजेको प्रसाद भाइभतिजाले अंश पनि मासिदिएका छैनन् । मैतबल भन्छन्, ‘यतै बस्न रहर त छ नि, उता पनि गाईबस्तु, बाख्रा छन् ।’ ब्लाष्ट खबरबाट
